Manuel Rivas, página 2 de 12

Como cuando las paredes oyen a los amantes, esta nueva obra del autor de La lengua de las Mariposas y El Lápiz del Carpintero no huye de la realidad sino que reclama más y más: ¡Más realidad!. Son relatos que se rebelan contra la fatalidad. En ellos surgen siempre personajes que luchan, cuerpo a cuerpo, contra la adversidad y la tristeza. Se hacen fuertes con su brizna de esperanza, con sus puñetazos de humor e ironia.

Una ciudad en la que se están quemando las bibliotecas y los libros, un universo de voces insólitas que tejen la historia dramática de la cultura desde el siglo XIX hasta nuestros días. Una galería de personajes tocados por la magia de Manuel Rivas, en una novela que entrelaza libros, personas y lenguaje.Las piras de los libros no forman parte de la memoria de la ciudad. Esta sucediendo ahora. Asi que esto, el arder de los libros, no sucede en un pasado remoto ni a escondidas.Tampoco es una pesadilla de ficcion imaginada por un apocaliptico. No es una novela. Por eso el fuego va lento, porque tiene que vencer las resistencias, la impericia de los incendiarios, la falta de costumbre de que ardan los libros. La incredulidad de los ausentes. Incluso tiene que arder lo que no esta escrito. Manuel Rivas

Los cuervos huelen la pólvora. El cazador que diga que ha abatido un cuervo, miente. Los fotógrafos, esos otros cazadores, cuando apuntan a una bandada, sólo captan un puñado de sombras irreales. Hay cuervos que viven cien años. Los trescientos cuervos de Xallas, como sus parientes los cuervos irlandeses de Owen, han estado ahí desde siempre. Vuelan a contraviento, de la gándara al poema. Tejen y destejen, uniendo con su estela la naturaleza y la leyenda, la realidad y los mitos. Toimil, uno de los trescientos, es quien ha escrito este libro. No puedes acercarte a ellos. Son ellos los que, por alguna razón, se acercan a ti un día. Durante un año, Toimil picoteó en vano en mi ventana, en la Costa da Morte. Yo por entonces escribía artículos a destajo, como un peón de obra. Picoteaba al ritmo de las teclas y lo tomé por un cuervo loco, empeñado en partirse la crisma contra el cristal. Más tarde, en Dublín 7, en una casa de la orilla norte de Liffey, reapareció graznando por el hueco de la chimenea. Y esta vez, alertado por una especie de melancolía, lo escuché. Por su voz tormentosa hablaban las ánimas y los vivos, las cenizas y el fuego. Todos los tiempos eran tiempos presente. Todos los países eran los del desamparo. Todas las palabras eran conjuros. Todas las mujeres que veía por el barrio operario eran Rosa, el amor de Toimil. Literatura brava. Punkismo mágico. Toimil, el cuervo, me contaba una leyenda de ayer y de hoy y yo picoteaba al compás de la lluvia y del trote de un cimarrón de bigotes verdes y ojos de azabache.

Este novo libro de Manuel Rivas contén tres historias que, ao xeito da serie negracriminal, retratan un tempo histórico onde se acrecenta o poder das mafias, da cobiza, do diñeiro sucio e da corrupcion. Mais tamen son historias que nos mostran a condicion humana situada no limite, relatadas desde a maxia literaria dunha escrita impactante, poderosa e directa. En O medo dos ourizos, dous mozos mariñeiros, que subsisten en precario, atopan no mar un tesouro, fardos procedentes do narcotrafico, que pode facelos ricos ou custarlles a vida. En Vivir sen permiso, Nemo Bandeira, un poderoso magnate que levantou o seu imperio por medios ilicitos, consegue borrar as pegadas do seu pasado criminal, mais vaise atopar cun inimigo intimo, inesperado e invencibel. En Sagrado mar, un mozo presidiario, apaixonado pola lectura, ten que enfrontarse non so co sistema carcerario, senon tamen co dilema da obediencia ou desobediencia ante o dominio que exerce un capo no interior da cadea. Vivir sen permiso e outras historias de Oeste e un libro fascinante, de literatura na beira, na marxe do risco, que o autor define como literatura vagabunda ou estremeira. Ali onde a cuestion final non e tanto ter ou non ter poder senon ter ou non ter liberdade.

La contribución de Ernesto Katzenstein a la arquitectura moderna en el periodo de 1954 a 1966 tiene por objeto descubrir su naturaleza a través del recorrido temático que proponen sus cuadernos privados y las diferentes obras que realizo desde sus inicios con Antonio Bonet y otros profesionales. Fue uno de los fecundadores de la arquitectura moderna en Buenos Aires. Su obra se reconoce por el manejo de las proporciones, el uso racional de los materiales, el conocimiento de la tecnica y la atencion a las influencias historicas.

A libraría Terranova é un lugar diferente no planeta Terra, habitada por libros e almas, un escenario de amores e resistencia, un refuxio de náufragos da vida, un santuario de animais, un lugar de memoria e emocion, onde de supeto aparece no escaparate o letreiro da Liquidacion total de existencias por peche inminente. Cando chega o ultimato e se pon en marcha o proceso de desafiuzamento, Vicenzo, o libreiro, que arrastra as secuelas dunha doenza na infancia (O meu corpo e un manifesto!), revive a propia historia e a da libraria, mentres tenta facer fronte a especulacion e ao que el chama o Imperio do Baleiro.Terranova e un lugar de emocion e memoria. Foi porto de desembarco de libros descoñecidos ou prohibidos, unha especie de Itaca entre Europa e America, un territorio de liberdade secreta no franquismo, onde as botellas ao mar do exilio retornan, en xeito de libros, en maletas e bauis de emigrantes. E sera tamen o lugar de acollida para unha personaxe engaiolante, Garua, unha moza exiliada arxentina, cuxa chegada transformara a vida de Terranova en tempos da chamada Transicion, ainda perigosos e de gran incerteza historica. Galicia, Bos Aires, Madrid, Paris, Lisboa..., xunto ao Pulmon de Aceiro, a Camara Estenopeica, a Terra Escondida, a Memoria Profunda, o Faro e a Liña do Horizonte, son territorios e espazos reais que tamen pertencen a xeografia intima da libraria Terranova. O ultimo dia de Terranova e unha novela de enxeño multiforme onde confluen os xeneros literarios entrelazandose a serie negra, o humor da poetica surrealista mesturado co da oralidade popular, e un realismo tan a rentes do chan como transcendente. A libraria Terranova converterase para quen entre nela nun lugar inesquecibel.A libraría Terranova é un lugar diferente no planeta Terra, habitada por libros e almas, un escenario de amores e resistencia, un refuxio de náufragos da vida, un santuario de animais, un lugar de memoria e emocion, onde de supeto aparece no escaparate o letreiro da Liquidacion total de existencias por peche inminente. Cando chega o ultimato e se pon en marcha o proceso de desafiuzamento, Vicenzo, o libreiro, que arrastra as secuelas dunha doenza na infancia (O meu corpo e un manifesto!), revive a propia historia e a da libraria, mentres tenta facer fronte a especulacion e ao que el chama o Imperio do Baleiro.Terranova e un lugar de emocion e memoria. Foi porto de desembarco de libros descoñecidos ou prohibidos, unha especie de Itaca entre Europa e America, un territorio de liberdade secreta no franquismo, onde as botellas ao mar do exilio retornan, en xeito de libros, en maletas e bauis de emigrantes. E sera tamen o lugar de acollida para unha personaxe engaiolante, Garua, unha moza exiliada arxentina, cuxa chegada transformara a vida de Terranova en tempos da chamada Transicion, ainda perigosos e de gran incerteza historica. Galicia, Bos Aires, Madrid, Paris, Lisboa..., xunto ao Pulmon de Aceiro, a Camara Estenopeica, a Terra Escondida, a Memoria Profunda, o Faro e a Liña do Horizonte, son territorios e espazos reais que tamen pertencen a xeografia intima da libraria Terranova.O ultimo dia de Terranova e unha novela de enxeño multiforme onde confluen os xeneros literarios entrelazandose a serie negra, o humor da poetica surrealista mesturado co da oralidade popular, e un realismo tan a rentes do chan como transcendente. A libraria Terranova converterase para quen entre nela nun lugar inesquecibel.

The Low Voices is a novel about life, it is life itself telling stories, it is the memory of the quiet voices of the people I got to know. The Low Voices draws on a patchwork of memories from Rivas' early life under Franco. There's his beloved elder sister, Maria, who dies young; his mother, the verbivore; his father, a construction worker with vertigo; and a supporting cast of local priests, chatty hairdressers, wolf hunters and monstrous carnival effigies. The book is full of wonderful personal stories, set against a background of the ravages of the Spanish Civil War and its aftermath at home, and the wider world as Coca-Cola sets up a factory nearby and news comes in of men landing on the moon. A brilliant coming-of-age novel from one of Spain's greatest storytellers, The Low Voices is a humorous and philosophical take on memory, belonging, and the nature of storytelling itself.

En Episodios galegos, o novo libro de xornalismo literario de Manuel Rivas, irrompe Gustave Flaubert con poderosa metáfora: «Sempre intentei vivir nunha torre de marfil, mais unha marea de merda non

O río da vida e da morte. Unha moza lavandeira que le nas marcas da auga a historia da súa xente. Despois da auga que fecunda a memoria, axiña aparecerá un fogo destrutor, as labaradas do odio... Así comeza Os libros arden mal, a agardada novela de Manuel Rivas que se desenvolve nun periodo que vai do 1881 deica os nosos dias, entre o falecemento de George Borrow e o dun vello anarquista galego chamado Polca. Esta obra, como moitos dos personaxes que a habitan, poderia levar tatuada na pel aquel sobre aviso que Luis Vives transmitiu a Erasmo: "Non se pode falar nin calar sen perigo". A protagonista principal e a linguaxe, as verbas que forman parte do corpo, a igual que os osos, os ollos e os dedos. A loita entre as palabras feitas para dominar, e as palabras eivadas. Entre a linguaxe do poder autoritario e a linguaxe que sobrevive na penumbra. A linguaxe belica e o latexo dionisiaco da fala popular. A linguaxe dogmatica da relixion e a fala carnal e erotica do entroido. Unha obra que intenta pescudar, por un camiño interior, de intersticios, con sutileza e sen dogma, no inexplicabel historico.A estrutura desta novela semella o dunha esfera armilar, composta por moi diferentes orbitas nas que os astros, ademais das vidas humanas, son os libros, as pertenzas, os animais, as plantas, e as palabras, elas mesmas a moverse como seres vivos. Unha esfera armilar tamen no entrelazar de xeneros, cunha orbita maior, a ficcion narrativa a xeito de thriller, no que o caso central e a historia dramatica da cultura, que conten en circulos concentricos a poesia, o ensaio historico, a cronica xornalistica, formas de literatura popular como as novelas do Oeste. Unha esfera tamen que entrelaza multitude de voces, nunha escrita encarnizada, sempre en vilo, que vai e ven entre os territorios da dor e o gozo erotico.

O raposo Pindo é un raposo solitario, que sabe as falas de todos os animais e as persoas; segundo se di é fillo do lobo Petiso e a raposa Meiga. Pindo ten un poder: é quen de hipnotizar a calquera cos seus ollos de lanterna. Ese poder conseguiuno, vendo como o Sol pousaba a sua luz, ao afundirse no mar, despedindo o dia.

Manuel is growing up in Franco''s Spain. He adores his elder sister, María, and they are watched over by their mother, who enjoys reciting poetry, and their father, a construction worker with vertigo. Beyond the walls of the house, he encounters chatty hairdressers and priests, wolf hunters and monstrous carnival effigies.The community is still haunted by the civil war, yet Manuel''s world is changing. Coca-Cola opens a factory nearby and news arrives of men landing on the moon. This is a story about family, memory and the experiences that make us who we are.

Quelle di Rivas sono storie sbalzate in un mondo perduto tra le nuvole. Eppure contengono un brivido di concretezza, affondano dolcemente spietate nei sentimenti, nelle incomprensioni e negli stupori, mischiando ossessioni ultramoderne e atavici dolori. Rivas e soprattutto autore di racconti e qui sono riuniti i migliori delle tre raccolte piu conosciute, sotto il titolo di un testo che ha ispirato nel 1999 il film di Jose Luis Cuerda La lingua delle farfalle, vicenda imperniata sul rapporto tra uno scolaro e un anziano maestro rurale, tra le contraddizioni della Spagna allo scoppio della Guerra civile.

A Milu pareceulle que algo malo rodeaba a súa casa. Era moi raro perder as cancións e perder o bolso e perder o pan. E mesmo os pais, ás veces perdíanse e non volvían á casa. Pero ela tiña a Nana. Estaba todo o tempo soa con ela e non a perdería. “Milu” relata as vivencias dunha nena en apuros. Cando o seu pai deixa de cantarlle cancións e a súa nai deixa de ter expectativas, unha pequena televisión convértese na súa única compañía. Milu é a voz de moitos nenos e nenas que padecen situacións de desvantaxe social e non poden gozar do seu dereito a vivir en familia. Pero a súa historia lémbranos que hai lugar para a esperanza.

Este libro convoca a unha odisea librepensadora, a unha ecoloxía da liberdade, que ten como porto de partida a Galicia de hoxe, entendida como un local universal, o país portátil, unha identidade sen paredes. Os Grouchos son un urdido de literatura e heterodoxia. Unha denuncia contra os vellos e novos muros de silencio, mais tamen unha viaxe a procura das "faiscas da esperanza" das que falou Walter Benjamin. Manuel ORivas reivindica, na modernidade, a ollada do "home rebelde" de Camus. E na tradicion lendaria, o espirito dos trasnos "meniñeiros", os seres invisibeis que transmiten a herdanza do saber rir. O resultado e un libro que morde contra a estupidez, como pedia Kafka, e que abre os cadeados coa chave do humor. Ler Os Grouchos? O autor cita un proverbio popular: "Quen lle teña medo ao mar que non embarque!"Este libro convoca a unha odisea librepensadora, a unha ecoloxía da liberdade, que ten como porto de partida a Galicia de hoxe, entendida como un local universal, o país portátil, unha identidade sen paredes. Os Grouchos son un urdido de literatura e heterodoxia. Unha denuncia contra os vellos e novos muros de silencio, mais tamen unha viaxe a procura das "faiscas da esperanza" das que falou Walter Benjamin. Manuel ORivas reivindica, na modernidade, a ollada do "home rebelde" de Camus. E na tradicion lendaria, o espirito dos trasnos "meniñeiros", os seres invisibeis que transmiten a herdanza do saber rir. O resultado e un libro que morde contra a estupidez, como pedia Kafka, e que abre os cadeados coa chave do humor. Ler Os Grouchos? O autor cita un proverbio popular: "Quen lle teña medo ao mar que non embarque!"

Os círculos agochados da realidade emerxen como espirais de fume, en inesquecibles imaxes poéticas, pero tamén en forma de refachos de vento e chuvia, de tormentas que desvelan perturbadores segredos e vidas conmovedoras.A señora do pazo, Misia, relata como os trescentos corvos que debuxan a paisaxe do ceo son os poetas-guerreiros do ultimo rei de Galicia. Un sacerdote, Don Xil, explicalle a unha moza campesiña, Rosa, que as pinturas das fermosisimas mulleres que se descobren nas paredes da igrexa son retratos de pecadoras. Un rato, Matacans, cazador furtivo na sua primeira vida, e atrapado por un gato que non e outro que o gaiteiro e anarquista Arturo de Lousame. Un morcego, Gaspar, relatalle o seu suicidio a un lagarto que vai en peregrinacion a San Andres de Teixido...Todo fala. Persoas, animais e paxaros recrean a identidade universal do sentimento. Viaxan do pasado ao presente e contra a adversidade. E as suas voces, feitas de humor e tenrura, tecen esta gran novela de Manuel Rivas, agora reeditada e revisada de forma definitiva polo autor.Os círculos agochados da realidade emerxen como espirais de fume, en inesquecibles imaxes poéticas, pero tamén en forma de refachos de vento e chuvia, de tormentas que desvelan perturbadores segredos e vidas conmovedoras.A señora do pazo, Misia, relata como os trescentos corvos que debuxan a paisaxe do ceo son os poetas-guerreiros do ultimo rei de Galicia. Un sacerdote, Don Xil, explicalle a unha moza campesiña, Rosa, que as pinturas das fermosisimas mulleres que se descobren nas paredes da igrexa son retratos de pecadoras. Un rato, Matacans, cazador furtivo na sua primeira vida, e atrapado por un gato que non e outro que o gaiteiro e anarquista Arturo de Lousame. Un morcego, Gaspar, relatalle o seu suicidio a un lagarto que vai en peregrinacion a San Andres de Teixido...Todo fala. Persoas, animais e paxaros recrean a identidade universal do sentimento. Viaxan do pasado ao presente e contra a adversidade. E as suas voces, feitas de humor e tenrura, tecen esta gran novela de Manuel Rivas, agora reeditada e revisada de forma definitiva polo autor.

Na casa do avó do pequeno Simón, un día de festa apareceu dacabalo dunha avestruz o Chancho Colorao, un home robusto, moi fachendoso, vestido de traxe e botas de montar. Mais, cando Simón deulle por sorpresa unha puñada ao sombreiro do xiganton, o sombreiro non foi caer no chan, deu unha reviravolta no ar con moito xeito, saiu voando e botouse a cantar: "liroliro, liroliro". "E o sombreiro Chichiriteiro", berrou con alegria o avo de Simon. Mentres todos ficaban apampados, Simon foise correndo detras de sombreiro tan especial, a correr, a correr por leiras, prados, soutos e camiños. Asi arrinca O sombreiro Chichiriteiro, o primeiro conto de Manuel Rivas para lectores miudos, ilustrado poal xenial Patricia Castelao. Unha historia de amizade dun sombreiro moi especial, o Chichiriteiro, e dun neno valente chamado Simon, que viaxaran xuntos ao corazon do mundo.Na casa do avó do pequeno Simón, un día de festa apareceu dacabalo dunha avestruz o Chancho Colorao, un home robusto, moi fachendoso, vestido de traxe e botas de montar. Mais, cando Simón deulle por sorpresa unha puñada ao sombreiro do xiganton, o sombreiro non foi caer no chan, deu unha reviravolta no ar con moito xeito, saiu voando e botouse a cantar: "liroliro, liroliro". "E o sombreiro Chichiriteiro", berrou con alegria o avo de Simon. Mentres todos ficaban apampados, Simon foise correndo detras de sombreiro tan especial, a correr, a correr por leiras, prados, soutos e camiños. Asi arrinca O sombreiro Chichiriteiro, o primeiro conto de Manuel Rivas para lectores miudos, ilustrado poal xenial Patricia Castelao. Unha historia de amizade dun sombreiro moi especial, o Chichiriteiro, e dun neno valente chamado Simon, que viaxaran xuntos ao corazon do mundo.