Carmen V. Valiña

Este é un libro sobre as que nunca importaron. As tolas que non o eran, rachando as follas co único que non puideron quitarlles: a coraxe para berrar que a historia non sempre é como nola contan. As

Este é un libro sobre as que nunca importaron. As tolas que non o eran, rachando as follas co único que non puideron quitarlles: a coraxe para berrar que a historia non sempre é como nola contan.As internas no manicomio de Conxo entre 1885 e 1936 tiñan todos os ingredientes que condenan a unha persoa a marxe: mulleres, aldeas, pobres, analfabetas, rebeldes. Pero as suas vidas gardan a potencia do fondamente humano: a subversion de Amalia fumando cigarros rubios no vapor Habana; a carta que Maria envia a sua filla despois dun Nadal no inferno; a mirada sen esperanza de Elena, a quen imaxinas amasando nas mans da neta e non na cesta de costura dun manicomio. En cada relato emerxe un escintileo que nos interpela: "Estou aqui e quero que me escoites". Todas elas regalaronnos a sua mirada a traves das paredes do manicomio e as suas palabras para escoitar a voz das vencidas. Porque o que queda nas cunetas da historia merece ser contado.

Abondan dez minutos para percorrer a illa. Fan falta millóns de invernos para esquecela. Helena chega a este territorio de sangue procurando encher coas voces das mulleres que a precederon o silencio, os segredos e as palabras que non se din. Coa voz de Coral, que ulia a mimosas e a xuventude e soñou con ser a primeira universitaria da familia. Coas voces de Lucia e Maria, que renegaron do pai e casaron, mais non foron quen de rachar as cadeas que as unian a el. Coa voz de Lucrecia que renunciou ao seu pelo cor lume por un marido que a abandonou a hora da cea.Mulleres todas elas, Helena, Coral, Lucia, Maria e Lucrecia, unidas para sempre pola fatalidade dunha illa, unha illa da que non podes sair sendo a mesma. PREMIO DE NARRATIVA BREVE REPSOL 2025

Abondan dez minutos para percorrer a illa. Fan falta millóns de invernos para esquecela. Helena chega a este territorio de sangue procurando encher coas voces das mulleres que a precederon o silenci