Francisco Castro

Iridium é unha historia de amor. Ou é unha historia de discriminacións e inxustizas. Ou é unha historia sobre a amizade máis aló das dificultades. Ou é unha historia sobre unha raíña do Instagram e un malote moi malo.Esta novela conta a historia de Iris, unha rapaza que cursa primeiro de bacharelato e que, coma tantas e tantos do seu tempo, quere vivir a vida con intensidade. Pero Iris ten, ademais, unha discapacidade froito dun accidente de trafico que lle deixa secuelas importantes. E unha raiña do Instagram, onde ten milleiros de seguidores en todo o mundo. Seareiros que ignoran o que lle pasa e que se o soubesen igual non a quererian tanto. E, pois, unha novela de denuncia da hipocrisia de moitos normais que desprezan a todas e a todos os que son diferentes.Mais, sobre todo, Iridium conta unha historia de amor.Porque todas e todos, independentemente do que nos suceda, sentimos igual.E Iris sente, e goza, e chora, e ri, e sofre coma calquera.

El Cementerio de Barcos es una historia luminosa de amor y amistad contra la violencia en todas sus expresiones. Una novela de iniciación, aventuras y misterio que atrapará a lectores de todas las edades. David recuerda muy bien cuanto disfrutaba las v

Iridium é unha historia de amor. Ou é unha historia de discriminacións e inxustizas. Ou é unha historia sobre a amizade máis aló das dificultades. Ou é unha historia sobre unha raíña do Instagram e un malote moi malo.Esta novela conta a historia de Iris, unha rapaza que cursa primeiro de bacharelato e que, coma tantas e tantos do seu tempo, quere vivir a vida con intensidade. Pero Iris ten, ademais, unha discapacidade froito dun accidente de trafico que lle deixa secuelas importantes. E unha raiña do Instagram, onde ten milleiros de seguidores en todo o mundo. Seareiros que ignoran o que lle pasa e que se o soubesen igual non a quererian tanto. E, pois, unha novela de denuncia da hipocrisia de moitos normais que desprezan a todas e a todos os que son diferentes.Mais, sobre todo, Iridium conta unha historia de amor.Porque todas e todos, independentemente do que nos suceda, sentimos igual.E Iris sente, e goza, e chora, e ri, e sofre coma calquera.

Generación perdida cuenta la historia de la irrupción de la heroína en Vigo a finales del siglo XX. Mediante un estilo ágil y desenfadado, el autor va combinando el relato de sus recuerdos con las reflexiones particulares que como autor tiene sobre la literatura, hilvanando de este modo un relato mestizo y original en el que lo principal no es la historia, una historia repetida en mil lugares, también previsible en su desenlace, sino su fusión en una metapoética literaria y gallega. Esta obra muestra la hipocresía de una sociedad que nada hizo para evitar la ruina de aquella generación, caída en silencio, y que actualmente critica los excesos de los jóvenes no por responsabilidad, sino por hacer demasiado ruido.

Un relat que ens apropa a l'enfermetat de l'Alzheimer, a traves d'una histora que mostra l'afecte immens entre un nen de 10 anys i el seu avi.

Unha nova novela de Francisco Castro, na que o autor de 'Spam' aborda o xénero policial en clave de parodia.

Un relato que nos acerca a la enfermedad del Alzhéimer a través de una historia que muestra el afecto inmenso entre un niño de 10 años y su abuelo.

Premio García Barros 2007

Todos os delfíns de todos os mares, todos os delfíns de todos os océanos, todos os delfíns de todo o planeta decidiron xuntarse á mesma hora no mesmo punto de todos os mares, de todos os océanos de todo o planeta para dende ali avanzar cara a costa. As seis horas xustas de ter iniciado aquela estraña peregrinacion, como chamados por unha orde misteriosa, pararon, todos de supeto e de vez. Os cientificos amosaronse abraiados diante do silencio, absoluto, en que ficaron instalados os golfiños en cousa de poucos segundos. Todos calados. Coma mortos. Coma a espreita. Coma afogados. Desde aquel intre, as fotografias que foron ofrecendo os satelites e as imaxes emitidas polas canles de television sobre o fenomeno resultaron, primeiro sorprendentes e logo arrepiantes: centos de miles de golfiños configuraban circulos case perfectos repartidos por toda a xeografia maritima planetaria. Ninguen sabia explicar que estaba pasando. O ceo dos afogados, primeira novela de Francisco Castro na coleccion Fora de Xogo e finalista do Premio Fundacion Caixa Galicia de literatura xuvenil, aborda -baixo a aparencia dunha novela de aventuras e intriga- a importante cuestion da comunicacion dos seres humanos cos animais e o desenvolvemento sostible do planeta.

Esta guía se ocupa de ayudar al lector a encontrar su propio estilo literario, enseñando qué se debe decir y qué callar, cómo se arman las estructuras narrativas y en qué radica la importancia de la corrección, todo ello aderezado con unas palabras finales sobre la importancia del gozo de escribir y el saber que un estilo brillante contiene un sabor exquisito para quien lo lee.

O avó fai cousas raras. Esquécese de todo. Cámbialle o nome a todo o mundo. Incluso ao seu neto. Que se chama Paulo, pero que para o avó é Simbad o Mariñeiro. As cadeiras son barcos e os piratas rodéanos por todas partes. E hai filibusteiros inimigos alí onde mires. Os adultos, coa súa mirada de adultos, non poden entender nada. Pero Paulo sí que comprende o avó. Porque é un neno con mirada de neno. El é o único que o entende. El é o único que, cando as cousas se poñan feas, vai saber como actuar. Paulo, ou Simbad o Mariñeiro, tanto ten, loitará contra a enfermidade do avó, contra dos adultos e, sobre todo, contra do egoísmo.

Un bosque cheo de faias recrea o mundo da violencia neonazi. Un grupo ultra e racista comeza a dar sinais de vida na cidade. Mais axiña ha centrar a súa carraxe criminal en Nelson, un rapaz inmigrante de quince anos que so desexa ter unha vida normal. Os seus amigos han loitar por lle poñer fin ao abuso e asi rematar coa persecucion e coa intolerancia que pesa sobre el. Unha historia de amizade, de loita, de intriga e de equivocos fatais.

Todos os delfíns de todos os mares, todos os delfíns de todos os océanos, todos os delfíns de todo o planeta decidiron xuntarse á mesma hora no mesmo punto de todos os mares, de todos os océanos de todo o planeta para dende ali avanzar cara a costa. As seis horas xustas de ter iniciado aquela estraña peregrinacion, como chamados por unha orde misteriosa, pararon, todos de supeto e de vez. Os cientificos amosaronse abraiados diante do silencio, absoluto, en que ficaron instalados os golfiños en cousa de poucos segundos. Todos calados. Coma mortos. Coma a espreita. Coma afogados. Desde aquel intre, as fotografias que foron ofrecendo os satelites e as imaxes emitidas polas canles de television sobre o fenomeno resultaron, primeiro sorprendentes e logo arrepiantes: centos de miles de golfiños configuraban circulos case perfectos repartidos por toda a xeografia maritima planetaria. Ninguen sabia explicar que estaba pasando. O ceo dos afogados, primeira novela de Francisco Castro na coleccion Fora de Xogo e finalista do Premio Fundacion Caixa Galicia de literatura xuvenil, aborda -baixo a aparencia dunha novela de aventuras e intriga- a importante cuestion da comunicacion dos seres humanos cos animais e o desenvolvemento sostible do planeta.

"Spam" es una novela sobre una empresa en la que los empleados viven bajo el control absoluto y obsesivo del Jefe de Recursos Humanos. Un individuo cuyas pasiones secretas y enfermizas se alimentan a través de la Red, y que ocultan su incapacidad para relacionarse con los demás, salvo con una mujer a través de una webcam porno. Un hecho inesperado cambiará la vida de todos los miembros de la empresa, Jefe y trabajadores, hasta el punto de obsesionar al protagonista al verse destrozado su estructurado esquema vital.

A _Tants anys de silenci_ Francisco Castro recrea una epoca d'obscuritat i odis, d'execucions i venjances personals, de por i amagatalls sota terra, pero tambe d'utopies, somnis i revolució. Perque la vida semblava feliç al pazo de Flavia fins que el 18 de juliol de 1936 va esclatar la guerra i, en el caos inicial, alguns van aprofitar per passar comptes pendents. a Setanta anys despres, al jardi del pazo es recuperen sis cossos en una fossa comuna, tots amb un tret al cap, i tambe un misterios esquelet de dona, enterrada sola, amb un llibre de poesia entre les mans. Anxela, una professora que viu la seva propia historia de violencia i dolor, dirigeix l'excavacio i es proposa saber que va passar al pazo en aquells primers dies de guerra, i qui era la dona, i qui era el poeta, i que en queda de tot allo. a UN RELAT APASSIONAT, BELLAMENT VIOLENT, CARREGAT DE MISTERIS SEPULTATS EN EL SILENCI. a a

Joan no és Joan: és Joana. Però sembla que això és molt difícil d’entendre per a alguns.Joan no és Joan: és Joana. Però sembla que això és molt difícil d’entendre per a alguns. I tot es precipita qua

Joana jaio zenean, Joan zela uste zuten denek, eta hala inskribatu zuten.Joanaren ikastetxean futbol txapelketa bat egitekotan dira, eta badirudi zirraragarria izango dela, baina ez golengatik bakarrik. Joanak neska talde bat antolatzen du, baina ikastetxeko zuzendaritzak mutiltzat du bera, Joanak neska sentitzen dela behin eta berriz errepikatzen badu ere.Jolas ordutik itzuli ginenean, egundoko istilua zegoen iragarki taularen inguruan. Nire ikasgelako mutilak, 6. A-koak, kortxoaren aurrean pilatuta zeuden, zalapartaka. Batzuek eskuak burura eramaten zituzten, irakurtzen ari zirena sinetsi ezinik. Beste batzuk barrez lehertu beharrean ari ziren, baina urduritasunagatik zen. Gehienak, hala ere, serio-serio zeuden. Seguru asko, ezer ez zutelako ulertzen. Ni metro batzuk atzerago nengoen, eszenari begira, ni izan bainintzen orri hura ipini zuena eskolako iragarki taularen kortxoan. Ni nintzen han sortu zen iskanbila itzelaren arduraduna.