Iban Zaldua

«Un escritor tiene que estar constantemente tomando decisiones (…) Pero tengo la impresión de que quienes escribimos en una lengua minorizada, sojuzgada, en situación diglósica, folclórica, en decade

Panfletario reúne muchos de los más importantes escritos de Iban Zaldua en torno a la literatura, traducidos por él mismo del euskera. Textos que adoptan diferentes formas (el decálogo, el cuento, el panfleto) para analizar el hecho literario y sus alrededores. Con una fina ironía, Zaldua nos enseña a redactar un prólogo, organizar un acto cultural, buscar novedosas estrategias comunicativas para obras célebres o rellenar la solapa de un libro. Los títulos de algunos de los artefactos que pueblan estas páginas dan cuenta de sus intenciones: «Manifiesto contra la autoficción», «Diez argumentos contra la literatura de viajes», «Contra la crítica (y también un poco a favor de ella)», «Tridecálogo del escritor amargado» o «Siete motivos para escribir sobre la Cosa» (entendiéndose por la Cosa el «conflicto vasco»).

Literatura maite du Zalduak. Literatura du pasio (ez, baina, bizibide). Egungo euksal idazle estimatuenetakobat da, ipuintzaren defendatzaile sutsu ez ezik, ipuingile bikaina. Baina, horrez gain, literaturari buruz idaztea ere atsegin du (nahiz eta zeregin horrek pozak baino sarriago buruhausteak ekarri). Hain zuzen, literaturaren inguruko azken hamar urteetako hausnarketen eta burutazioen bildumada liburu honetan datorrena.36 artikulu biltzen dira guztira, lau atal nagusitan banatuta: Manifestuen eta dekalogoen alde (eta kontra), Euskal literatuaren kontra (eta alde), Literaturaren alde (eta kontra), Kritikaren kontra (eta alde). Horiez gain, atal bakoitzak sarreratxo bat dauka, eta amaieran, berriz, Post-Scriptum luze bat, artikulu bakoitzaren xehetasunak eman eta beste hainbat ohar eransteko.Liburuaren eta atalen izenburuetatik suma daitekeen moduan, ironia da Zalduaren testuen ezaugarri nagusietakoa. Horrekin batera, begirada kritikoa, luma zorrotza, datuen ugaritasuna, kontraesanei ihes ez egitea, eta irakurlearentzako keinu ugari. Horrek guztiak egiten du saiakera hau irakurketa guztiz atsegina, eta izenburu dialektiko guztien azken emaitza azpimarratu: (Euskal) irakurlearen alde.

Hogeita bat ipuin bildu ditu Iban Zalduak"Idazten ari dela idazten duen idazlea"honetan, gai baten inguruan ardaztuak denak ere: literatura, idazleak, itzultzaileak, irakasleak, irakurleak, dendak, irakurle-klubak, sariketak, kritikariak Literaturaren mundua bere osotasunean erakutsi nahi izan du, baina, horrez gain eta horren gainetik, ipuin onak idatzi ditu Zalduak: labur-laburrak batzuk, flash baten modukoak, eta luzexeagoak besteak, istorio bat garatzen dutenak; fantastikoak eta errealistak tartekatzen dira, teknika desberdinak erabiltzen dituztenak, ironikoak eta serio antzekoakHitz batean: egungo euskal literaturan ipuingintzak teorian nahiz praktikan duen aldezlerik handienetako baten obra berri bat, generaren zaleek estimatuko dutena.

El profesor Joseba Anabitarte es invitado por la universidad de Anchorage a enseñar lengua, literatura y cultura vasca durante un semestre. Y será el día en que ETA dé por terminado su último alto el fuego cuando decida aceptar la propuesta. Pero no es solo el asfixiante clima que se respira en el Pais Vasco lo que mueve a Joseba Anabitarte a abandonar su querida tierra: su vida privada esta lejos de ser una balsa de aceite. ¿Pero como mantener el interes de unos alumnos que situarian el Pais Vasco en el Caucaso? Lo que empieza siendo un pequeño anzuelo pedagogico, un cierto maquillaje de la realidad, se convertira en la mas fantastica historia de Euskal Herria que jamas se haya contado. Entre otras cosas Sin renunciar a su humor punzante e irreverente, Iban Zaldua aborda en esta novela el problema de los nacionalismos, pero tambien del conflicto que supone querer transformarnos en unos extraños de nosotros mismos, forasteros de nuestra propia vida.

Autor: Iban Zaldua. Escriptor i professor d'história Sinopsis: - Aquest és precisament el lloc de la ficció, i també el temps: allò que no ha existit mai, enlloc, justament - Bé... - Com? Que potser no t'agrada? - Em sembla massa pompós, posats a triar - Doncs em penso que podria ser una cita adequada per a la contra del llibre. - "El temps de la ficció, i el lloc: mai, enlloc". - Ja. Sigui com sigui, no sembla teva - Doncs ho és. - L'hi vas robar a algú altre, sense voler. No seria la primera vegada - El que no és tradició és plagi, ja ho saps. - Ves aquí un altre tòpic... - Saps que em tens fins al capdamunt? - Doncs algú t'haura de dir les veritats. - Per ni aquí ni ara, si pot ser. I puc fer-ho - Com? Índice: Enlloc - Aquí, ara (2006-2014) - Mai - Apunt final

MEZU EZKUTUALed ZeppelinIVAtlantic, 1971Zorabiatuta sentitu naiz une batez. Beti gertatzen zaidan moduan. Gero, begiak ireki eta kokatzen saiatu naiz. Nire aurrean, morroi bat lurrean eserita, ipurdiz behera erori izan balitz bezala. Ondoan, Philips plato bat, binilo beltza kontrako norabidean jiraka. Berehala ulertu dut. Berriro ere Stairway To Heaven. Inbokazioa. Astunak dira gero.Satan al zara? galdetu dit mutilak.Nor bestela? erantzun diot. Atzeraka ipini duzu kanta, ezta?Bai, baina Eta hemen agertu naiz, sufre-hodeien artean, ezta?Bai, baina Ez al dut Deabru itxurarik, ala? Ez da hori, baina Ba orain ikusiko duzu zertarako gai naizen egin dut orro, nire ahots latz-sakonenaz, eta hatzarekin seinalatu dut: nire madarikaziorik boteretsuena bota behar diot amateur ergel honi.Orduan, ezer burutzeko astia izan aurretik, berriro nabaritu dut: hodi batetik xurgatuko banindute bezala. Luze. Gelditu naiz azkenik, edo gelditu naute. Berriro zorabio laburra. Parean, beste gaztetxo bat, begiak arranpalo. Led Zeppelinen diskoa atzera jiraka, pick-up txiki batean.Astunak dira gero.9788497466639_L33_24.pdf

Povenir constituye el libro de relatos más completo, más logrado, de un cuentista nato como es Iban Zaldua. Si el vivir cotidiano es el detonante de cada una de las historias, los elementos fantásticos ahondan y completan una vision del mundo plena, repleta de matices y rigurosa con el unico dogma al que Porvenir se adscribe: la verdad de la literatura, la mentira del mundo que (otros) nos venden.

Zer garen eta zer izan nahi genukeen. Hara hor buruhausteak eragiten dizkigun arazo bat, bai alor pertsonalean bai alor politikoan ere, herri bat (edo bi, edo hiru edo bat ere ez) garenez gero. Eleberri honetako protagonista, Joseba Anabitarte, eskizofrenia batean bizi da, aspertuta dago hemengo giro politikoarekin. Baina aspertze horien arrazoiak oso ezberdinak izan daitezke andrearekin baldin badago edo koadrilako bere lagun minarekin, edo Zuriñe bere ikaslearekin. Alaskako unibertsitate batetik etorri zaio esakintza bat, Euskal Herriari buruzko ikastaro bat emateko. Aukera ederra iruditzen zaio Euskal Herritik ihes egiteko. Edo beste zer edo zeretik doa ihesi? Kontua da, ihesi doala, behintzat. Alaskan, bakar-bakarrik, eta gure herriari buruz deus ez dakitenen aurrean, Euskal Herriaren historia fantastiko bat asmatzen du. Gazia da, sarkasmoz betea, lehen hiztetik harrapatzen zaituena, pindartsua. Hitz batean, umoretsua da, bai, eleberri labur hau, baina irakurri ostean min eragiten duena.

-Aitaa! -Zer, laztana? -Kanpora joan nahi dut. -Badakin ezin dunala. Are gutxiago giro honekin.-Baina, aitatxo... -Ezetz esan dinat. -Baina hemen aspertu egiten naiz... -Jostailu mordoa dun, neska; har ezan edozein. Hortxe dauzkan letra horiek guztiak: ez

Inon ez, inoiz ez, Iban Zaldua Gonzalez: Ipuin liburu sendo eta mardul bat prestatu du Zalduak, bere azken urteetako lanaren emaitza. Estilo, gai eta luzera desberdineko 38 ipuin bildu ditu guztira, hiru parte nagusi eta eranskin batean. Zalduak ohi duen maisutasuna, zorroztasuna, fikziorako asmamen izugarria eta zirti-zarta banatutako ironia-dosiak topatuko ditu irakurleak bertan. Ipuinen artean badira fantastikoak eta erralistak, metaliteratura lantzen dutenak, eguneroko bizitzaren ifrentzua erakusten dutenak eta azkenaldiko gure panorama politikoa erretratatzen dutenak.

Heldu orainari'' dio zuhur-hitzak, ''etorkizuna gure esku dago'' errepikatzen dute nekagaitz medioetan. Eta bien bitartean, iraganari begira, mirarik gabe bada ere, ari da Zaldua ipuin-sorta berri honetan. Zer ote du iraganak halako setaz aldatu nahi izateko. Beharbada ez gaude iraganaz oso harro eta horregatik aldatu nahi genuke.Autoreak bere aurreko ipuinetan erabili ohi dituen osagaiak erabili ditu liburu honetan ere: ironia erregosi apur bat, zientzia fikzio ukitu sinesgarriez lurrindua, absurdotik atximur bat, egunerokotasunetik koilara bete, akaso giza harremanen gatzak gazituago dator oraingo honetan; beti bezain iradokizunez betea, hala ere. Ez da erraza esaten horietako zein osagaik behartzen duen irakurlea ipuin bakoitza hasi eta bukatu arte ez eskuetatik uztera, beharbada denen nahasteak. Segurua dena da ipuin bilduma irakurri eta nekez ahaztuko dituela bertan kontatzen direnak eta aktoreak.

El detective galáctico José Miguel López Belausteguieta, alias Cosmic Josemi, bebedor empedernido, trisexual y ludópata del mus que vive en el planeta La Margen, es contratado desde el planeta Nueva Euskadi para que baje al terrorifico planeta Tierra a cumplir una peligrosisima mision: recoger los restos del cadaver de cierto procer, sin cuyo ADN el ordenador que gobierna Nueva Euskadi no funciona como es debido. Pero los infames habitantes del planeta enemigo Tauro no estan dispuestos a que en Nueva Euskadi se salgan con la suya... Ciencia ficcion de la buena, humor sin concesiones, irreverencia literaria y no pocas dosis de nihilismo se alian en una novela que no deja titere con cabeza. Para reir a mandibula batiente, que es el mejor sistema de ver las cosas de otra manera

Simulacros, embustes, invenciones, fraudes, quimeras, habladurías… Mentiras, mentiras, mentiras son todo lo que nos rodea, nuestra experiencia cotidiana está entretejida de falsedad y es por eso que

Bere genero kuttunari leial, ipuin liburu berri bat dakarkigu Iban Zalduak. 32 ipuin dira guztira, gehi kontrazalean doana. Istorio aski laburrak oro har, gaien, estiloen eta tekniken ugaritasuna erakusten digutenak, eta guztietan ere egilearen trebezia: egunerokotasunari azpilak bilatzen dizkioten kontakizunak, fantasiari zirrikitu bat irekitzen diotenak, bikoteen arrakaletan arakatzen dutenak, euskal gatazkari geruza berriak bilatzen dizkiotenak, elkarrizketa-bidezkoak, txosten gisakoak, jostalariak, dramatikoak, ironikoak Fikzioaren festa bat, azken batean. neskak dituzte buruan, pozik bizi dira antza, baina axolagabetasun itxura horren azpian urak ez daude horren bare: taldeko baten lepotik barrez ibiltzeko ohitura hartu dute, hura bihurtu dute txantxa eta irain guztien jomuga, eta inork ez daki egoera nondik lehertuko den

Zergatik idatzi dudan liburu hau, zein helbururekin? Nik ere, jende askok bezala, zalantzak ditut literaturaren zergati eta zertarakoez; ez dakit literaturak ezertarako balio duen, bai ala ez. Izan ere, bizio edo grinatzat hartzen dut nik literatura, eta ez erabilgarritasun morala edo politikoa duen zerbait balitz bezala. Eta zertarako bizioak, zertarako grinak (zertarako bekatuak), haietaz hitz egiten ez bada? Irakurtzeak eman dezakeen plazerra zabaldu egiten da irakurritakoa norbaitekin partekatu eta eztabaidatu baldin badaiteke. Bai: maite dut literaturaz hitz egitea, bizioaren bizio hori (metabizio hori). Eta, hein handi batean, hori da liburu hau (hori izan nahi luke): adiskideekin izandako hainbat elkarrizketaren emaitza eta balizko irakurlearekin elkarrizketa berri bati ekiteko saioa. Katedrarik gabeko aulki txiki batetik idatzita dago liburu hau, ez da kritikari profesional batek egina, ez da lan unibertsitarioa, autorea ez da liburuei argazkia atera eta historiaren izozkailuan sailkatzen dituen horietarik. Eztabaidarako oinarri eta, aldi berean, memoria-ariketa izan nahi du liburuak, baina, batez ere, triunfalismoa deitzen dugun pozoi horrentzako antidoto egokia. Zazpi begirada ageri dira liburuan -izan zitezkeen gehiago- mende bukaeraren bueltan denon artean ehun dugun euskal letren tapizari azpildurak arakatzeko.

Primer conjunto de relatos en castellano de un cuentista nato, plenamente reconocido ya por su obra en euskera. Habilidad narrativa y humor a grandes paladas configuran la obra del joven Iban Zaldua (San Sebastian, 1966). La isla de los antropologos es su quinto libro de cuentos y el segundo que publica en castellano. Se trata de narraciones en tono humoristico donde a menudo se nos muestra a tipos que han dedicado pacientemente toda una vida de sacrificios a una tarea mas o menos utopica que finalmente no sirve para nada o para lo contrario de lo que buscaban. Abundan las mutilaciones ?exigidas por el guion?, aunque la habilidad del autor consigue que no sean nunca textos escabrosos ni sangrientos, sino, mas bien, muy inteligentes y divertidos. La prueba es que los argumentos de los cuentos recopilados en esta obra son un alarde de imaginacion poco corriente en la literatura actual: un republicano infiltrado recibe un nombramiento de ministro; el creador del primer catastro ordena destruir aquellos pueblos a los que su apretado calendario no le permite acceder; una comunidad indigena que, para esquivar a los turistas, simula ante cada estudioso una cultura distinta; un magnate revolucionario, con el fin de provocar el estallido de la revolucion, crea una fabrica regida por un insostenible sistema de explotacion de los obreros; un escritor descubre que, tras la propuesta de su editor de publicar sus cuentos completos, se esconde una verdadera amenaza de muerte; una bibliotecaria archiva investigadores en lugar de sus trabajos.La literatura de Zaldua desprende un humor que cala profundamente entre los lectores de 20 a 45 años. Su capacidad para parodiar tanto los distintos tipos de discurso, literarios o no, como los problemas de nuestra sociedad lo convierte en uno de los grandes descubrimientos de Lengua de Trapo para la proxima temporada. La critica de Euskadi ha dicho: Lleva la logica de sus cuentos hasta el final, y no falla (Felipe Juaristi, Diario Vasco). Artefactos literarios deudores de la escuela de Cortazar y que sorprenden al lector, asi como hermosos juegos en los que, partiendo de su biografia, el autor inyecta ficcion... Un libro que bien merece una mesilla (Harkaitz Cano, Jakin). Uno de los mas desta

Ohetik jaiki bezain pronto kontatu nahi izan zidan. Ba al dakizu zer amets egin dudan bart? Abandonatzen ninduzula; beste emakume batekin elkartzen zinela. Ez nuen ezagutzen, baina jakin badakit ni baino gazteagoa zela. Umeak zurekin gelditzen ziren, noski, eta, ondorioz, etxetik alde egin behar zuena neu nintzen. Pisu konpartitu batera joan nintzen bizitzera. Irribarre egin nuen, zer bestela: beti egin dit grazia Arantzaren amesgaiztoen zehaztasunak; ni ez naiz sekula akordatzen neureez. Eta norekin joaten zinen bizitzera, jakin ba daiteke?, galdetu nion. Nekanerekin. Senarrak utzi berria hura ere. Nekanerekin? Ez duzu apenas ezagutzen ba. Bai, niri ere bitxia iruditu zait. Baina badakizu nolakoak diren ametsak, erantzun zidan. Haien bien etxebizitza berria deskribatu zidan ondoren, altzariak eta guzti. Ba al dakizu, ordea, zerk izorratu ninduen gehien, ametsean? Ez zenidala ezer kontatu zure azkeneko liburuaren eskuizkribua zuzentzen amaitu nuen arte. Hori egia da: nekez aurkituko dut nire testuen irakurle hoberik, emaztea baino. Une horrek besarkada bat eskatzen zuen, eta besarkatu nuen Arantza, nola ez. Nolako gauzak amesten dituzun, neska..., esan nion belarrira.Nekanek ez zuen txintik atera: eskua mesanotxerantz luzatu eta beste zigarro bat hartu zuen, eta txiskeroa. Keinu bizkor batez piztu zuen. Trinkoagoa egin zen logelako kea.Isilunea ez zen oso luzea izan. Noiz kontatu behar diozu gure artekoa Arantzari?, bota zidan, espero nuen bezala. Laster, erantzun nion Nekaneri, oso laster. Nire azken liburuko kontrazaleko ipuina zuzentzen didan bezain laster.

Ile Luzeen Erresuma Handia boteretsuen artean boteretsuena izatera iritsi zen. Halere, kezka bat zuen beren Erresumaren boterea gailurrera ailegatu zen garaian: bazen lur bat, urruti, oso urruti, itsasoaren bestaldean, guztien artean aberatsena omen zena, eta Ile Luzeek menderatzen ez zutena.