Xosé A. Neira Cruz

Pedra sobre pedra sitúase no momento da construción do Pórtico da Gloria, co Mestre Mateu «afanado en protexer a evolución e remate» da súa grande obra que, malia todos os atrancos, chegou aos nosos días como unha das máis impresionantes mostras escultóricas do Románico europeo.

Editorial Galaxia publica O debut de Martino Porconi, recreación do conto tradicional de Os tres porquiños a cargo de Xosé A. Neira Cruz. Xunto con O prodixio dos zapatos de cristal a editorial inicia unha nova coleccion, Arbore Musicontos, nun ambicioso proxecto nacido da colaboracion coa Real Filharmonia de Galicia quen puxo o marco musical (Shostakovich e Britten) e da voz do actor de dobraxe Francisco M. Barreiro. Literatura e musica danse a man neste musiconto (libro+CD) ilustrado por Federico Fernandez, de tal xeito que o lector-ointe gozara dunha experiencia estetica a varios niveis: o pracer dun conto ben escrito, o pracer dun conto ben narrado, e o pracer da musica, que actua coma un soporte perfecto para toda a historia. Xose A. Neira Cruz e o director da Real Filharmonia de Galicia, Maximino Zumalave, traballaron man con man para seleccionar aquelas partes das musicas de Shostakovich e Britten que servirian para ambientar o conto nesta nova version, un chisco irreverente, pero que nos permite volver a ler a historia clasica con ollos novos. Neste musiconto, retomamos a historia dos tres porquiños pero desde unha actitude nova: o lobo e un tenor de grande talento, e o porquiño mais pequecho ten o corazon entregado ao bel canto. Xose A. Neira Cruz ofrecenos unha chiscadela literaria que, bebendo na fonte do conto tradicional, levao cara territorios novos e moito mais divertidos.

Editorial Galaxia publica O prodixio dos zapatos de cristal, recreación do conto tradicional de Charles Perrault a cargo de Xosé A. Neira Cruz. Xunto con O debut de Martino Porconi a editorial inicia unha nova coleccion, Arbore Musicontos, nun ambicioso proxecto nacido da colaboracion coa Real Filharmonia de Galicia quen puxo o marco musical ("La Cenerentola", de Rossini) e da voz da actriz de dobraxe Teresa Santamaria. Literatura e musica danse a man neste musiconto (libro+CD) ilustrado por Rodrigo Chao, de tal xeito que o lector-ointe gozara dunha experiencia estetica a varios niveis: o pracer dun conto ben escrito, o pracer dun conto ben narrado, e o pracer da musica, que actua coma un soporte perfecto para toda a historia. Xose A. Neira Cruz e o director da Real Filharmonia de Galicia, Maximino Zumalave, traballaron man con man para seleccionar as partes da opera de Rossini que servirian para ambientar o conto nesta nova version, un chisco irreverente, pero que nos permite volver a ler a historia clasica con ollos novos. Este musiconto e, xa que logo, un libro que vai poder ser gorentado tanto polos mais pequechos da casa como polos adultos. Non e so a historia. Tampouco so a musica. O musiconto e un conxunto onde todo se une para engrandecer a literatura e o gusto por contar. Se os bos libros teñen que esforzarse en agradar e entreter, este libro que agora presentamos cumpre con eses obxectivos sobradamente.

A avoa Encarna naceu e viviu coma un paxaro. Un día abriu as ás e saíu pola fiestra na procura dunha árbore onde facer un niño e ficar nel para sempre. Agora, cando canta a merla, todos sabemos que é a avoa Encarna quen nos fala para dicirnos que está aí, que nunca nos abandona.

Lecturas infantiles , Literatura infantil 8-10 años , Celos

Recreación do conto tradicional de A Sereíña a cargo de Xosé A. Neira Cruz, coa colaboración da Real Filharmonía de Galicia quen puxo o marco musical ("Mares nocturnos", de Manuel Balboa) e da voz da

Un autor consolidado no panorama da literatura infantil galega e un novo ilustrador de calidade incuestionable xunguen esforzos a prol desta obra que vai dar que pensar. Mariña pregúntase cantos tipo

Sopa de xarope de amora é, segundo o ditame do xurado, "unha comedia áxil e divertida, protagonizada por personaxes estrambóticos que actualizan algúns dos tradicionais contos de fadas creando unha atmosfera que estimula a imaxinacion". A "critica social" supon"o trasfondo que esta ao longo de toda a obra".A peza conta a historia do doutor Amorodo, un cientifico ao servizo das casas reais que recibe encargos estrafalarios e esta namorado de dona Chismunda. "Son reinos diminutos, que lle daran ao doutor ultimatos para que consiga casar as suas fillas, ou senon declaranlle a guerra... O titulo ven da sopa que fai a sua ama de chaves, e el tenta descubrir cal e a receita..."Sopa de xarope de amora é, segundo o ditame do xurado, "unha comedia áxil e divertida, protagonizada por personaxes estrambóticos que actualizan algúns dos tradicionais contos de fadas creando unha atmosfera que estimula a imaxinacion". A "critica social" supon"o trasfondo que esta ao longo de toda a obra".A peza conta a historia do doutor Amorodo, un cientifico ao servizo das casas reais que recibe encargos estrafalarios e esta namorado de dona Chismunda. "Son reinos diminutos, que lle daran ao doutor ultimatos para que consiga casar as suas fillas, ou senon declaranlle a guerra... O titulo ven da sopa que fai a sua ama de chaves, e el tenta descubrir cal e a receita..."

Valdemuller é unha historia de iniciación onde Mina, unha rapaza que acaba de facer quince anos, se interna no mundo dos coñecementos ancestrais das mulleres que saben, que sempre souberon ao longo dos seculos, malia as invisibilidades e os silencios impostos. Tamen e o nome dunha fraga frondosa e enigmatica situada no corazon da provincia de Lugo, ademais do titulo desta novela, publicada por primeira vez hai vinte e cinco anos, e que xa daquela abordaba temas que hoxe seguimos a reivindicar.

Recuperamos esta obra de Xosé A. Neria Cruz premiada en 1999 co prestixioso Premio Barco de Vapor. Neste libro imos atopar a historia dunha moza que vai ter que enfrontarse a unha morea de atrancos p

Me llamo Lu y hoy nos han pedido que hagamos nuestro árbol genealógico. Estoy un poco preocupada porque en el papel que nos ha dado la seño no hay bastantes círculos para escribir el nombre de mis padres de aqui y de los de China. No se como lo voy a hacer...

Em dic Lu i avui m´han demanat que faci un arbre genealògic de la meva família. La veritat és queestic una mica amoïnada perquè al paper que m´han donat no hi ha prou cercles on posar el nomdels meus

Al abrirse la tumba de Bianca de Medici, en ella reposaba intacto el cuerpo de una muchacha que parecía dormida. Los rizos rubios del pelo, las facciones suaves y perfectamente dibujadas, los labios rosados... Todo en ella transmitia placidez. Entre sus manos sujetaba un pequeño libro con tapas de nacar, donde Bianca nos cuenta su propia historia.

No silencio da noite démonos a man e despedímonos. Don Anxel retívoma unha miga sen deixar de fitarme os ollos. Parecía querer dicir algo que, á vez, lle custaba moito pronunciar. -Non sei de onde vén nin quen é vostede en realidade, amigo Mendiño. Pero teña por seguro que se Rosiña, a Rosiña do meu conto, me tivese escrito unha carta, eu tería respondido a esa chamada sen dílacións. De feíto, creo telo feíto xa.

Bia de Mèdici, filla gran i il·legitima del gran duc Cosimo I de Florència, explica els últims dies de la seva vida. Ser dona no és fàcil en ple segle XVI.Bia de Mèdici, filla gran i il·legítima del