Marilar Aleixandre

Relato para que el niño combata los miedos a la oscuridad y a las tormentas.Os nenos teñen medo do monstro da chuvia que vén polas noites. Pero Chis sabe como combatelo: ten un paraguas vermello cheo de luz e ledicia. Esta historia ensinarache e combater os medosUna noche Chis se asoma a la ventana y ve al monstruo de la lluvia. Todos los niños lo temen, porque por las noches el monstruo recorre la ciudad, se mete en las casas y secuestra a los niños para despues comerselos. Chis decide salir a la calle con su paraguas rojo y seguir al monstruo. Su persecucion lo lleva a una alcantarilla donde hay muchos otros niños secuestrados por el monstruo. Alli Chis con la ayuda de su paraguas magico y de la alegria de los demas niños consigue

Un cadáver no ascensor. Unha veciñanza na que as aparencias poden enganar. Unha detective, Ana Candeán, forzada a colaborar no caso por compromiso. Unha baiuca de Compostela, o Artefacto Burbur, presidida por unha invocacion en vegliota, lingua que xa ninguen fala.No centro da novela o Conto da muller brava, que volve a memoria de Ana Candean unha e outra vez, un conto popular que suxire maltrato. Novela negra, se por negra entendemos a violencia de xenero que a percorre.En 2001 Marilar Aleixandre gañou con ela a primeira edicion do Premio Novela por Entregas de La Voz de Galicia. Un texto que Baia recupera agora nunha edicion ampliada.

Este libro é un acto de cariño, no que Fina Casalderrey e Marilar Aleixandre ofrecen un fermoso retrato de María Victoria Moreno, a escritora, á que está dedicado o 17 de maio de 2018. Iniciada polo

A dimensión humana e mais o legado literario de Manuel Lueiro Rey (1916-1990) son, realmente, os que constrúen e dotan de sentido cabal este volume. A través daquelas persoas que o trataron en vida, daqueles estudosos da sua producion humanistica ou, simplemente, de quen ainda se sente preto del, Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida pretende actualizar e por ao dia, tanto para as xeracions mais novas coma para os seus coetaneos ainda felizmente entre nos, a traxectoria biografica do autor de Fornelos de Montes que escolleu Pontevedra para traballar e O Grove para vivir, sen esquecer o pouso humano que deixou en tantas persoas, o seu pensamento politico e, xaora, a sua extensa, e ainda hoxe pouco divulgada, producion prosistica, poetica ou ensaistica. Para esta abordaxe, o libro convocou persoas de diversas xeracions e sensibilidades distintas que participaron nel con entusiasmo, sempre converxendo no respecto e admiracion que a figura, a obra ou o legado de Lueiro suscitou neles. Velaqui, en suma, unha homenaxe literaria, dalgun xeito tamen civica, ao autor d''O sol na crista do galo, de quen se rescatan, asemade, textos literarios ineditos ou escasamente coñecidos da sua autoria, alen dun abondoso corpus fotografico e documental nunca antes publicado.A dimensión humana e mais o legado literario de Manuel Lueiro Rey (1916-1990) son, realmente, os que constrúen e dotan de sentido cabal este volume. A través daquelas persoas que o trataron en vida, daqueles estudosos da sua producion humanistica ou, simplemente, de quen ainda se sente preto del, Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida pretende actualizar e por ao dia, tanto para as xeracions mais novas coma para os seus coetaneos ainda felizmente entre nos, a traxectoria biografica do autor de Fornelos de Montes que escolleu Pontevedra para traballar e O Grove para vivir, sen esquecer o pouso humano que deixou en tantas persoas, o seu pensamento politico e, xaora, a sua extensa, e ainda hoxe pouco divulgada, producion prosistica, poetica ou ensaistica. Para esta abordaxe, o libro convocou persoas de diversas xeracions e sensibilidades distintas que participaron nel con entusiasmo, sempre converxendo no respecto e admiracion que a figura, a obra ou o legado de Lueiro suscitou neles. Velaqui, en suma, unha homenaxe literaria, dalgun xeito tamen civica, ao autor d''O sol na crista do galo, de quen se rescatan, asemade, textos literarios ineditos ou escasamente coñecidos da sua autoria, alen dun abondoso corpus fotografico e documental nunca antes publicado.

Duela urte asko, baina asko asko, pertsonek (edo gutxienik umeek) animalia txikienen mintzoa ulertzen zuten garaian, Minia izeneko neskatila bat bizi zen herrixka txiki batean. Miniaren etxean, aita eta amaz gain neba-arrebak eta amama bizi ziren, bai eta Gorri izeneko eper-zakurra, adar bat falta zuelako Motz esaten zioten behia, eta aurpegia eta hankak zuri zituen katu beltza, Fran izenari erantzuten ziona. Fran zen etxera heldutako azkena. Bi hilabete baino ez zituen eta Miniaren kuttuna zen.

«Nogard era un dragón que tiña todo do revés e, no canto de lume, botaba auga pola boca...» Cando Celia comeza a inventar esta historia para os seus sobriños non sabe como acabará. Tampouco sabe que

Será difícil que me creáis, ya lo sé. El príncipe puso a circular su versión y no es fácil que la gente cambie de opinión. Pero tengo que contar la verdadera historia de Blancanieves. No es cierto, por ejemplo, que los siete enanos (o hermanos) dijesemos que se podia quedar con nosotros a cambio de cuidar la casa, cocinar, hacer las camas y lavar. ¿Creeis acaso que alguna muchacha aceptaria eso?

Siscak hamabost urte ditu, eta Coruñako Galera espetxean preso dago, emakume ororen antzera bera ere ez baita bere gorputzaren jabe. xix. mendearen amaieratik datorkigu eleberri honen orrialdeetan haren ahots sarkorra, hunkigarria.Siscaren ahotsari, beste emakume batzuenak ere gehituko zaizkio Marilar Aleixandreren nobelan. Emakume horiek pertsonen duintasunaren aldeko lanetan aitzindariak izan ziren: Concepcion Arenal, presondegietan bisitari moduan lan egiten zuena, eta Juana de Vega, eta guztiz argigarriak gertatzen zaizkigu emakume gaiztoen koro mutua gertutik ezagutuz gure historia ulertzeko.Ahanzturaren aurkako eleberria ere bada Emakume gaiztoak. Sisca preso dagoen espetxean eta beste hainbatetan zokoratuek, gizarteak bere baitatik baztertu zituen emakumeek ahanzturaren zigor erantsia jasan ez dezaten. Era berean, liburuek eta irakurtzeak berak pertsonen bizitza hobetzeko duten ahalmenari ere gorazarre egiten dio nobelak.Bidai hunkigarri eta gogor batera gonbidatzen gaitu egileak, bere literaturan ohi duen tonu poetikoaz ederki jositako trama batean.

¿Que papel teñen as historias na nosa vida? ¿Somos o que contamos? ¿Poden os muíños, aínda que non sexan de vento, derrubar a un por terra? ¿Cantos coitelos entraron en novembro no corpo dun ditador agonizante? Neste libro, talvez unha novela, talvez un mando de relatos, as persoas resistense a ser tratadas como personaxes; os contos autenticos, parte enguedellanse cos inventados, se e que non son todos inventados. Desde os anos en que nos montes de Lugo se temian encontros mais perigosos que lobos ou porcos bravos, a tempos nos que os libros compiten con obxectos que de libros so teñen a aparencia; da voz dunha viuva desafiuzada a Xoana de Arco, remitindo un formulario de apostasia; dos nomes gardados baixo a lingua a muller que convoca as avesporas como ultimo recurso fronte a cemento e cobiza. Este libro e un canto ao poder das palabras que, como na historia de Ali Baba, poden chegar a fender montes.¿Que papel teñen as historias na nosa vida? ¿Somos o que contamos? ¿Poden os muíños, aínda que non sexan de vento, derrubar a un por terra? ¿Cantos coitelos entraron en novembro no corpo dun ditador agonizante? Neste libro, talvez unha novela, talvez un mando de relatos, as persoas resistense a ser tratadas como personaxes; os contos autenticos, parte enguedellanse cos inventados, se e que non son todos inventados. Desde os anos en que nos montes de Lugo se temian encontros mais perigosos que lobos ou porcos bravos, a tempos nos que os libros compiten con obxectos que de libros so teñen a aparencia; da voz dunha viuva desafiuzada a Xoana de Arco, remitindo un formulario de apostasia; dos nomes gardados baixo a lingua a muller que convoca as avesporas como ultimo recurso fronte a cemento e cobiza. Este libro e un canto ao poder das palabras que, como na historia de Ali Baba, poden chegar a fender montes.

¿Que papel teñen as historias na nosa vida? ¿Somos o que contamos? ¿Poden os muíños, aínda que non sexan de vento, derrubar a un por terra? ¿Cantos coitelos entraron en novembro no corpo dun ditador agonizante? Neste libro, talvez unha novela, talvez un mando de relatos, as persoas resistense a ser tratadas como personaxes; os contos autenticos, parte enguedellanse cos inventados, se e que non son todos inventados. Desde os anos en que nos montes de Lugo se temian encontros mais perigosos que lobos ou porcos bravos, a tempos nos que os libros compiten con obxectos que de libros so teñen a aparencia; da voz dunha viuva desafiuzada a Xoana de Arco, remitindo un formulario de apostasia; dos nomes gardados baixo a lingua a muller que convoca as avesporas como ultimo recurso fronte a cemento e cobiza. Este libro e un canto ao poder das palabras que, como na historia de Ali Baba, poden chegar a fender montes.

Unha festa de disfraces acaba de madrugada nun camiño afastado onde Sofía e Lupe son violadas. Durante os días que seguen descubrirán que, como a Medusa, moitos non se atreven a miralas en fite. Son elas quen deben avergoñarse? Iso non ocorreria se non levasen minisaia? E mellor non denunciar, non procurar complicacions? Inspirada no mito de Medusa, castigada despois de ser violada a levar serpes por cabeleira. Dende a mesma noite da agresion vai comezar para as duas mozas o pedregoso camiño da busca da xustiza. Debateranse entre sucumbir e cargar coa lousa que alguns queren pousar sobre elas ou aferrarse a aqueles que as alentan a seguir na procura da propia dignidade e do dereito a superar o sucedido. Narrada en terceira persoa, A Cabeza de Medusa, a novela de Marilar Aleixandre, gañadora do Premio Fundacion Caixa Galicia de literatura xuvenil 2008, conxuga a descricion, a narracion e o dialogo, asi como o xenero xornalistico, para conseguir, en palabras do xurado, unha prosa axil e dinamica que avanza con maxistral fluidez dende o comezo en que se coñece o acontecemento que desata a trama, ata a ultima paxina en que se resolve. A amplificacion social da violacion e tamen a procura dos amor(ot)es ventureiros, o papel do amor e a amizade na resistencia ao medo e a vergoña son temas abordados nesta magnifica novela con valentia, claridade e tenrura.

Una fiesta de disfraces acaba de madrugada en un camino solitario cuando Sofía y Lupe sufren una agresión sexual. Durante los días siguientes, las dos muchachas descubrirán que, como Medusa, muchos no se atreven a mirarlas a los ojos. ¿Tienen que avergonzarse de algo? ¿No hubiera ocurrido si no hubieran llevado una minifalda? ¿Es mejor no denunciar y olvidarlo todo? Inspirada en el mito de Medusa, cuyos cabellos se transformaron en serpientes como castigo tras ser forzada por Poseidón, ' La cabeza de Medusa ' aborda el trauma personal, familiar y social que supone una agresión de este tipo.

En la segunda mitad del siglo pasado una modesta escuadra, compuesta de tres barcos y ocho naturalistas, visitó América en busca de plantas y animales que acrecentaran el conocimiento de la Tierra. Y, si en los anales de la Expedicion no consta que hubiera ningun polizon y menos que se llamara Emilia, la autora ha sabido imaginarla en el lugar preciso, enredarla en las penalidades de la expedicion y hacerla cruzar la incierta linea que divide la adolescencia de la madurez, como cruzan los barcos la invisible linea del ecuador. Y asi, al objetivo cientifico de la expedicion se superpone la expedicion vital de la protagonista. El resultado: una exacta novela de aventuras.

«Nogard era un dragón que tiña todo do revés e, no canto de lume, botaba auga pola boca...» Cando Celia comeza a inventar esta historia para os seus sobriños non sabe como acabará. Tampouco sabe que

Había unha vez catro cascarolos, catro caracoliños que eran irmáns. Chamábanse Cascarolo, Carolo, Arolo e Rolo. Vivían nunha cidade, na Alameda, entre as raiceiras dun gran loendro. Eran moi felices, pero un dia chegaron uns obreiros, e comezaron a cubrir os camiños do parque con lousas de pedra, e a tomar as lousas con cemento. Xa non poderian agocharse, terian que marchar.Había unha vez catro cascarolos, catro caracoliños que eran irmáns. Chamábanse Cascarolo, Carolo, Arolo e Rolo. Vivían nunha cidade, na Alameda, entre as raiceiras dun gran loendro. Eran moi felices, pero un dia chegaron uns obreiros, e comezaron a cubrir os camiños do parque con lousas de pedra, e a tomar as lousas con cemento. Xa non poderian agocharse, terian que marchar.